" ..... เรียกกันหน้าหนาว
คราวนี้กลับร้อน
เรื่องราวผ่านไป
จิตใจเหนื่อยอ่อน
อากาศยิ่งร้อน .... ใจยิ่งอ่อนล้า .... "
เดือนนี้..เดือนธันวาคม
ปกติแล้ว..มันหนาว
และปีนี้....มันก็ควรจะหนาว
ทำไม?
มัน.....
ไม่หนาวว่ะะะะะะะะะะ
อยากหนาวกาย แต่อุ่นใจ....
กลับหนาวใจ แต่ร้อนกาย....
เอาเข้าไป - -"
วันนี้ ที่นี้
อากาศอึมครึม ไม่ชอบเลย...
อากาศไม่สดใส จิตใจก็หม่นหมอง
แต่อากาศไม่ดี ก็มีข้อดีนะ
อย่างน้อยก็ไม่มีแดด 
เลยได้โอกาสไปนั่งให้อาหารปลา กลางสะพานสระแก้ว
(( สระแก้ว เป็นชื่อสระที่มหาลัยค่ะ ไม่ใช่ชื่อจังหวัดเน้อ
มันเป็นสระ ที่ใหญ่มากเลยนะ - - ))
ที่ต้องให้อาหารไม่ใช่ใจบุญ ...
เผอิญว่า ชื้อขนมปังแถวใหญ่มา แล้วกินไม่ทัน
มันหมดอายุวันนี้ แหะๆ
จะทิ้งก็เสียดาย เลยเอามาเลี้ยงปลา
(( ปลานิลตัวใหญ่ น่ากิน 
.... ชะงั้น ))
เจอคนเอากบมาปล่อยด้วย
(( นี้สิใจบุญของแท้ ))
แต่..... เขาลืมไปหรือเปล่าว่า...
ที่นี้...สระแก้วแห่งนี้....
เอี้ยมันเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
(( มันเยอะมากจริงๆนะ ตัวใหญ่ด้วย - - สยอง... ))
พอคุณใจบุญจากไป....
วรนุช...ก็โผล่มาจับกบกิน
ง่ะ....นี้สินะ ... วงจรชีวิต ห่วงโซ่อาหาร
และบลาๆๆแล้วแต่ใครจะเรียกกัน
สงสารกบ...มันร้องเสียงน่าเศร้ามากอ่ะ
ได้ยินชัดเจน
มีคนพยายามช่วยมัน .... แต่เอี้ยก็หนีลงน้ำ
แต่เสียงกบก็ยังไม่หายไป
เสียงนั้น....
ถึงเราจะฟังไม่รู้เรื่อง
แต่มันก็เป็นเสียงที่น่าสงสารอยู่ดี
สงสัยว่า ... คุณใจบุญ
จะได้บุญ หรือ บาปนะ..
น่าจะบุญ เพราะเขาปล่อยด้วยเจตนาดี
หรือเขาตั้งใจเอามาเลี้ยง..........
ไม่ใช่ล่ะๆ คิดไปได้
เรื่องกบผ่านไป ก็ยังนั่งเล่นอยู่สักพัก
อากาศเอื่อยๆ ชวนให้นั่งอืดๆแบบนี้มีไม่เยอะ
ต้องรีบตักตวง หุหุ
ไม่ได้นั่งเล่นริมสระมานานแล้วนะ
สบายใจจัง....
ถ้ามีกระดาษ กับดินสอด้วย
คงจะดีไม่น้อย
คงได้เขียน ได้วาด ...
แต่ตอนนี้ไม่มี... ได้แต่นั่งมองท้องฟ้า
สวยดี...ชอบ
ใครว่าง..ก็ลองหาเวลานั่งเล่น
แล้วใช้เวลากับความคิดของตัวเอง
อาจจะเจออะไรในนั้นที่เราไม่เคยรู้ก็ได้
วันนี้...เราได้รู้ว่า อากาศไม่ดีก็มีข้อดี
เราได้รู้ว่า การพักผ่อนไม่จำเป็นต้องนอนอยู่ในห้องเสมอไป
เราได้รู้ว่า เวลามันผ่านไปเท่าเดิมเสมอ ไม่ว่าเราจะรีบใช้ หรือค่อยๆใช้มัน
จริงๆแล้ว
เราได้รู้อะไรอีกเยอะ
แต่เราลืม.......
นั่นเป็นเรื่องก่อนจะไป...
สอบ ~ !
สอบวรรณคดีวิจักษ์ ... เรื่อง จารึกพ่อขุนราม....
นั่งแปลลายสือไทย เป็นภาษาไทยปัจจุบัน
(( อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก << กรีดร้องในใจ ))
ไม่นึกไม่ฝันเลยว่า ชาตินี้จะอ่านลายสือไทยได้
สอบเสร็จออกมา... ก็ยังร่าเริง
ทั้งๆที่ ทำไม่ค่อยได้ .. และทำไม่เสร็จ
แล้วจะร่าเริงได้ยังไง
ก็แล้ว....
จะเศร้าไปทำไมล่ะ......
หลายๆคน มองเราด้วยสายตาแปลกๆ
เหมือนจะบอกว่า แกไม่สำนึกบ้างเรอะ ที่สอบไม่ได้....
แต่เรารู้สึกว่า ... มันไม่มีเหตุผลอะไรที่เราต้องเสียใจนี้
เสียใจไป...คะแนนก็ไม่กลับมา
แล้วเรา ก็ทำไปเต็มที่แล้ว ไม่ค้างคา ไม่นึกเสียดายที่ทำไม่เสร็จ
ทั้งหมดที่เขียนลงไป คือทั้งหมดที่รู้
ทุกเวลาที่ใช้ คือเวลาทั้งหมดที่ได้มาแล้ว (( แถมเกินมา 15 นาทีด้วย ))
เรื่องไม่ดี จะเอาติดตัวออกมาทำไม ... ปล่อยมันไว้ในห้องสอบแหละ
สิ่งที่เราควรเอาออกมาด้วยคอข้อเตือนใจว่า
ครั้งหน้า เราจะทำให้ดีกว่านี้ เราจะเตรียมพร้อมกว่านี้
มันดีกว่า มาคร่ำครวญว่า ทำไม่ได้เลย ....
บางเวลา เราก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน
ว่าทำไมเรายังยิ้มได้
ต่อให้ในใจ เราไม่ยิ้มอยู่ก็ตาม
เวลาที่สอบไม่ได้
เวลาที่โดนว่ามา
เวลาที่โดนด่า โดนดูถูก....
เวลาที่ไม่มีใคร....
ทำไม...บางครั้ง เรายังร่างเริง
ก็คำตอบเดิมแหละ...
ก็แล้วจะเศร้าไปทำไมล่ะ
ชีวิตเรามีเรื่องให้เศร้าเยอะแล้ว .... เรื่องแค่นี้มันนิดเดียวเองนะ
ปล่อยมันผ่านไปสัก 2-3 นาที มันก็กลายเป็นอดีตแล้ว
(( พูดง่าย .... แต่ทำยากนะ ))
ตอนที่ เราเลิกกับแฟน...
เพื่อนเราถามว่า แกไม่เศร้าหรอ
ก็ถามไปว่า ... เราควรจะเศร้าหรอ
เพื่อนตอบกลับว่า ใช่ แกควรเศร้าสิ
จริงๆก็เศร้านะ..... แต่ไม่แสดงออก
เพราะบางครั้ง ก็คิดว่า เศร้าคนเดียวก็แย่อยู่แล้ว
จะไปทำให้คนอื่นเศร้าด้วยอีกหรอ....
ถ้าเรายิ้ม คนรอบข้างเราก็จะยิ้ม...
แล้วเราก็จะยิ้มได้อีกครั้ง อย่างไม่ยากเย็นเลย
...คิดแบบนี้....
เก็บกดหรือเปล่า....นะ?
เรื่องบางเรื่อง ถ้ามันเศร้า เราก็เล่าให้ใครฟังได้
มันคงจะเบางบางลง
แต่ ไม่ใช่ว่าจมอยู่กับมัน
พูดถึงมัน ทุกเวลา
เรียกร้องให้มันเปลี่ยนไป
หรือ ... ปฏิเสธว่าเรื่องที่เกิด มันไม่จริง
ปล่อยให้ ... มันผ่านไปเถอะนะ
ให้มันเป็นบทเรียนหนึ่งของชีวิต
เก็บไว้เป็นข้อคิดสำหรับวันพรุ่งนี้
วันนี้....เช่นเคย
ฝันดี ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
(( พูดเหมือนรายการ วู้ดดี้เลยแหะ - - ))
ปล.
แต่หน้าหนาวนี้....มันไม่หนาวจริงๆนะ
ใครหนาวแล้วบอกกันบ้างดิ
